1. Eg skal tá liva lív sum fyrigivin,
eg fegin veit, at skuld mín rindað er,
eg veit mítt navn er halgað Faðir mínum,
eg sum Guds barn ei ótta kenni her,
so stórt er avlát, eg tilgevi systkjum,
Guds kærleikslóg í frøi framá fer.

2. Eg skal tá liva, tí eg lærdi miskunn,
eg kenni kærleik, tí eg elska kann,
eg veit at stúran byggir bara múrar,
eg tori síggja aðrar leiðir fram,
og tá ið sambond krevja trúgv og álit,
tá vil eg bera boð um frelsaran.

3. Títt kongadømi veksur mær í hjarta,
lat tína dýrd og kraft mær vera nær,
títt halga navn nú beri eg við æru,
og má tín andi festa búgv í mær,
ja, lívsins breyð, á, má eg duga luta,
og má eg geva svongum breyð frá tær.